Parc Güell, Barcelona

Parc Güell to rozległy ogród przeplatany architekturą, stworzony przez Antoniego Gaudíego na barcelońskim wzgórzu Carmel. Jego historia zaczyna się jako niezrealizowany projekt mieszkaniowy: Eusebi Güell zlecił Gaudíemu w 1900 roku zaplanowanie ekskluzywnego miasta-ogrodu z sześćdziesięcioma działkami pod domy, ale zbudowano tylko dwa domy. Budowa trwała od 1900 do 1914 roku, a teren otwarto jako park publiczny w 1926 roku.

Najbardziej pamiętnym elementem parku jest długa ławka pokryta ceramiką, która niczym wąż oplata jego wielki taras. Josep Maria Jujol zaprojektował ją z małych kawałków ceramiki i szkła, nadając siedzisku falisty kształt. Pod tarasem Sala Stu Kolumn tworzy sklepioną przestrzeń z 86 kolumnami, a kolorowe mozaikowe medaliony zdobią sufit.

Podążaj wzrokiem wzdłuż głównych schodów ku rzeźbie salamandry, godłu ogrodu i symbolowi ognia w alchemii. Wokół wejścia domki bramne mają kunsztowne mozaikowe dachy. Kamienne wiadukty przecinają teren, a ich podpory ukształtowano tak, by przypominały pnie drzew, jaskinie i stalaktyty. Projekt Güella nie powiódł się jako przedsięwzięcie deweloperskie, jednak niedokończona posiadłość stała się ogrodem publicznym, a w 1984 roku obiektem światowego dziedzictwa UNESCO.