Pavelló Mies van der Rohe, Barcelona

Pavelló Mies van der Rohe jest dziełem architektury zaprojektowanym przez Ludwiga Miesa van der Rohe i Lilly Reich dla niemieckiej sekcji Międzynarodowej Wystawy w Barcelonie w 1929 roku. Jego pierwotne istnienie było krótkie: pawilon rozebrano w 1930 roku, a następnie odbudowano w tym miejscu w 1986 roku, wykorzystując w miarę możliwości oryginalne materiały i techniki. Spójrz na niską platformę z trawertynu, szeroki basen z wodą oraz ściany, które zdają się przesuwać obok siebie.

Budynek nie ma konwencjonalnej ekspozycji; jego przestrzeń jest eksponatem. Mies i Reich kształtowali twoją trasę poprzez zmieniające się szerokości i powtarzające się zakręty, sprawiając, że granica między wnętrzem a zewnętrzem wydaje się ciągła. Dach zdaje się unosić nad smukłymi kolumnami o przekroju krzyżowym, podczas gdy kamienne panele i przyciemniane szkło dzielą przestrzeń, nie sprawiając, że wydaje się zamknięta.

Pawilon jest szczególnie znany z kosztownych materiałów, w tym marmuru, onyksu, trawertynu i szkła. Barcelona Chair została zaprojektowana specjalnie dla tego budynku przez Miesa i nadal jest produkowana. W mniejszym basenie figura jest rekonstrukcją dzieła Georga Kolbego „Morgen”, czyli „Alba”.

Jej zakrzywione ciało spotyka się z twardą geometrią pawilonu i odbijającymi powierzchniami, dzięki czemu rzeźba wchodzi w architekturę poprzez zmieniające się widoki. Dlatego sam budynek stał się spektaklem: spokojną, starannie skomponowaną przestrzenią, która pomogła zdefiniować nowoczesną architekturę.