Cimitero delle Fontanelle, Neapol

Cmentarz Fontanelle to podziemne ossuarium wykute w tufowym zboczu Materdei: rozległa komora, w której anonimowe ludzkie szczątki stały się przedmiotem silnego neapolitańskiego kultu. Na terenie znajduje się około 40,000 szczątków, w tym ofiary epidemii dżumy z 1656 roku i epidemii cholery z 1836 roku. Jego nazwa przypomina o źródłach, które niegdyś znajdowały się w tej okolicy.

Historia rozpoczęła się, gdy w kościołach zabrakło miejsca na nowe pochówki. Wcześniejsze szczątki przeniesiono do tych jaskiń, a w 1656 dołączyły do nich tysiące ofiar dżumy. Gdy powódź wypłukała kości na ulice, szczątki zebrano z powrotem do środka.

Później miejsce służyło jako cmentarz dla ludzi zbyt ubogich, by zapłacić za pochówek, a jego rola została formalnie uznana podczas rządów francuskich. Spójrz na długie galerie i gęste układy czaszek, piszczeli i kości udowych. W 1872 roku ksiądz Gaetano Barbati uporządkował i zinwentaryzował rozrzucone kości.

Następnie wierni adoptowali poszczególne czaszki, opiekowali się nimi, nadawali imiona ujawniane w snach i prosili je o ochronę. Ta praktyka, znana jako rytuał „anime pezzentelle”, trwała do XX wieku. W 1969 roku kardynał Ursi nakazał zamknięcie cmentarza, ponieważ kult stał się fetyszystyczny. Po renowacji dawny cmentarz ubogich powrócił jako miejsce historyczne, w którym ludzki koszt epidemii i ubóstwa pozostaje wyraźnie obecny.