Teatro di San Carlo, Neapol

Teatro di San Carlo to zabytkowa opera Neapolu, połączona z Pałacem Królewskim i położona obok Piazza del Plebiscito. Została otwarta 4 listopada 1737 roku i pozostaje najstarszym nieprzerwanie działającym teatrem operowym na świecie. Giovanni Antonio Medrano i Angelo Carasale zaprojektowali ją dla dworu Burbonów, a jej rozmiary wkrótce uczyniły ją wzorem dla teatrów budowanych w innych częściach Europy.

Widownia w kształcie podkowy nadaje wnętrzu charakterystyczny rozmach, z rzędami lóż otaczającymi scenę i lożą królewską pośród nich. Jej pierwotna pojemność wynosiła 3,285 osób; dziś pozostaje 1,386 miejsc. Teatr został utworzony przez króla Charles VII, aby zastąpić mniejszy Teatro San Bartolomeo, a przedstawieniem inauguracyjnym było Achille in Sciro Domenico Sarro, wystawione w dniu imienin króla.

Pożar zniszczył część budynku w 1816 roku. Antonio Niccolini odbudował teatr w ciągu dziesięciu miesięcy, a odnowiona widownia została otwarta 12 stycznia 1817 roku. Na suficie Apollo przedstawia poetów Minerwie na ogromnym fresku autorstwa Antonio, Giuseppe i Giovanni Cammarano.

Po zniszczeniach spowodowanych wojennym bombardowaniem przedstawienia wznowiono w 1943 roku operą Pucciniego La bohème. Długie życie teatru skupia się w tym wystawnym wnętrzu: to działająca opera, której architektura wciąż niesie ambicję królewskiej sceny.