Palau de la Música Catalana, Barcelona
Zaktualizowano:
Posłuchaj, jak zaczyna się ta historia
0:00 / 0:45
Palau de la Música Catalana to sala koncertowa, której fasada zamienia muzykę w architekturę. Lluís Domènech i Montaner zaprojektował ją w modernisme català dla Orfeó Català, stowarzyszenia chóralnego założonego w 1891 roku; budowa trwała od 1905 do 1908 roku, a sala została otwarta 9 lutego 1908 roku. Spójrz na przeszklone kolumny fasady, mozaiki, ceramiczne detale i rzeźbiarskie nawiązania do muzyki: dekoracja nie została dodana później, lecz przeplata się ze strukturą budynku.
Sala koncertowa ma około 2,200 miejsc i dzięki swojej konstrukcji otrzymuje światło dzienne, co czyni ją jedynym w Europie audytorium oświetlanym w całości naturalnym światłem w ciągu dnia. Wewnątrz audytorium piszczałki organów stają się częścią kompozycji wizualnej nad sceną. Obramowanie sceny przedstawia Beethovena pośród nawiązań do muzyki Wagnera, podczas gdy przeciwległa scena rzeźbiarska przywołuje Josepa Anselma Clavégo i pieśń popularną.
Budynek został gruntownie odrestaurowany w latach 1982–1989, a w 1997 roku dołączył do wpisu na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, dzielonego z Hospital de Sant Pau. Jego pierwotne przeznaczenie pozostaje czytelne: jest to siedziba stworzona dla muzyki chóralnej, w której architektura, rzemiosło i wykonawstwo są nierozłączne.
