Kościół Świętego Bonifacego, Wrocław

Kościół Świętego Bonifacego to znajdujący się przed Państwem ceglany kościół parafialny, służący katolickiej parafii Świętego Bonifacego na Nadodrzu. Powstał w 1897 i 1898 roku dzięki funduszom kardynała Georga Koppa, biskupa Wrocławia, oraz Stowarzyszenia Świętego Bonifacego z Paderborn. Jego neoromańska forma ożywia solidny, półkolisty charakter średniowiecznych kościołów romańskich.

Zwróćcie uwagę, że budynek został skomponowany jako bazylika trójnawowa, a nie jako jedna otwarta hala. Wewnątrz przestrzeń podzielono na osiem części: kruchty wejściowe, pięć części w nawie głównej oraz mniejsze, niższe prezbiterium zakończone półkolistą absydą. Nad prezbiterium wznosi się bliźniacza bryła wież kościoła; wyżej wieże stają się ośmioboczne i kończą się spiczastymi stożkowymi dachami.

Kaplica chrzcielna zajmuje stronę południową, natomiast zakrystia znajduje się od północy. W kościele znajdują się także organy o trzydziestu dwóch głosach, zbudowane przez firmę Friebe w 1885 roku, a później zmienione przez Józefa Cynara i Czesława Chrobaka. Ich mechanizmy gry i rejestrów działają pneumatycznie. Znajdująca się obok kościoła plebania została wpisana do wojewódzkiego rejestru zabytków w 1991 roku.