Aula Leopoldina, Wrocław

Wewnątrz głównego budynku Uniwersytetu Wrocławskiego Aula Leopoldina jest wspaniałą barokową salą ceremonialną tej instytucji. Jej nazwa upamiętnia Leopolda Pierwszego, cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego, który założył uniwersytet. Powstała w latach tysiąc siedemset dwadzieścia osiem–tysiąc siedemset trzydzieści dwa jako reprezentacyjny element nowego budynku, zaprojektowany przez austriackiego architekta i malarza Christophorusa Tauscha.

Sztukateria, malowane sufity i rzeźby w drewnie łączą tu dzieła kilku artystów. Przy podium Leopold Pierwszy zasiada na tronie pośród teatralnej, rzeźbionej kompozycji. Roztropność ukazana jest jako starsza kobieta z lustrem, podczas gdy Przezorność to kobieta z ulem; w pobliżu odrzucone postacie uosabiają Niezgodę i Głupotę.

Zwróć uwagę, jak sala zwęża się ku temu ceremonialnemu punktowi, podczas gdy marmurowe płyty pokrywają posadzkę, a nad wejściem wznosi się galeria dla muzyków. Nad miejscem dla publiczności rozległy fresk sławi boską mądrość jako źródło nauki, otoczoną przez sztuki i nauki. Portrety upamiętniają postacie związane z jezuitami i początkami uniwersytetu; po kradzieży w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym siódmym roku powróciła jedynie niewielka część zaginionych dzieł, a resztę zastąpiły kopie.

Wojny i oblężenia nie spowodowały tu większych zniszczeń. Konserwacja odnowiła obrazy, sztukaterię, stolarkę i konstrukcję sali przed jej ponownym otwarciem w marcu dwa tysiące dwudziestego drugiego roku. Obecnie służy ona zarówno muzeum uniwersyteckiemu, jak i najważniejszym uroczystościom akademickim.