Isola San Francesco del Deserto, Wenecja

San Francesco del Deserto to mała wyspa laguny, na której pośród cyprysów i sosen znajduje się franciszkański klasztor. Zajmuje około 4 hektarów i leży między Sant'Erasmo a Burano. Według lokalnej tradycji Franciszek z Asyżu wylądował tutaj w 1220 roku po powrocie ze Wschodu, a następnie wybrał to odosobnione miejsce na modlitwę i kontemplację.

Historia wyspy jest o wiele mniej spokojna, niż sugeruje jej położenie: malaria zmusiła braci do opuszczenia wyspy na kilka dziesięcioleci w piętnastym wieku, wojska Napoleona splądrowały kościół i klasztor w 1806 roku, a później wojska austriackie wykorzystywały wyspę do przechowywania prochu strzelniczego. W 1858 roku Patriarchat Wenecji umożliwił franciszkanom powrót i ponowne założenie klasztoru, który pozostaje czynny. Dziś zalesione krużganki i oprowadzania prowadzone przez braci zachowują charakter wyspy jako miejsca cichego odosobnienia.