Dom Igloo, Wrocław

Dom Igloo to eksperymentalny dom jednorodzinny przy ulicy Stanisława Moniuszki numer trzydzieści trzy, zaprojektowany przez architekta Witolda Lipińskiego i zbudowany w latach 1961–1967. Jego nazwa pasuje do formy: główna konstrukcja to półkopuła o średnicy dziesięciu metrów. Zwróć uwagę na odbijające światło pokrycie kopuły; Lipiński użył folii aluminiowej i blachy.

Dołączony półeliptyczny walec mieści garaż i pomieszczenie gospodarcze, a oranżeria powiększa dom. Lipiński postanowił przetestować nowy rodzaj domu. Materiały były trudne do zdobycia, więc zbierał cegły z ruin niemieckiej kamienicy zniszczonej przez bombardowania wojenne.

Niekonwencjonalna konstrukcja stworzyła drugi problem: nie mógł zatrudnić budowniczych gotowych podjąć się tego zadania. Dlatego sam zbudował cały dom, a później mieszkał tu z rodziną. Dom ma siedemdziesiąt pięć metrów kwadratowych powierzchni użytkowej oraz ażurową antresolę o powierzchni trzydziestu pięciu metrów kwadratowych.

Lipiński zaprojektował również wysokogórskie obserwatorium meteorologiczne na Śnieżce. W czerwcu 2025 Dom Igloo wpisano do gminnej ewidencji zabytków Wrocławia.