Cimetière du Père-Lachaise, Paryż

Père-Lachaise to czynny cmentarz zajmujący 44 hektary i największe miejsce pochówku w Paryżu. Jego kręty, ogrodowy charakter zaczął się kształtować w 1804 roku, kiedy Alexandre-Théodore Brongniart zaplanował układ z nieregularnymi ścieżkami, różnorodnymi drzewami i roślinami oraz rzeźbionymi grobowcami. Cmentarz otwarto z zaledwie 13 grobami, ale śmiała próba przyciągnięcia uwagi odmieniła jego losy: w 1817 roku szczątki związane z Molière’em, Jean de La Fontaine’em, Abélardem i Héloïse przeniesiono tutaj podczas publicznych ceremonii.

Do 1830 roku teren mieścił 33 000 grobowców, a cmentarz powiększono pięciokrotnie. François d’Aix de La Chaise, jezuicki spowiednik Louisa XIV, nadaje Père-Lachaise jego nazwę; mieszkał na tej posiadłości od 1675 roku aż do śmierci w 1709 roku. Spójrz na monumentalne wejście: Étienne-Hippolyte Godde zaprojektował jego półkolistą bramę z parami pylonów, uskrzydlonymi klepsydrami, pochodniami i girlandami kwiatowymi, ukończoną w 1825 roku.

Wewnątrz cmentarz mieści krematorium zbudowane w 1894 roku, najstarszy tego rodzaju obiekt we Francji, a także kolumbarium. Zachowuje również Mur Komunardów, gdzie w 1871 roku rozstrzelano 147 członków Komuny Paryskiej. To zarazem miejsce pochówku i krajobraz ukształtowany przez pamięć, ceremoniał oraz historię publiczną.