Cemitério dos Prazeres, Lizbona

Cemitério dos Prazeres to rozległy cmentarz, niemal w całości złożony z rodzinnych mauzoleów, gdzie architektura przemienia pamięć w krajobraz. Powstał w 1833 roku, po epidemii cholery, która stworzyła w Lizbonie potrzebę wyznaczonych miejsc pochówku, i pierwotnie był znany jako Cmentarz Zachodni. Dziś jest uznawany za jeden z najpiękniejszych i najbardziej renomowanych cmentarzy świata, a także mieści największe mauzoleum w Europie: monument rodziny Palmela.

Cmentarz zajmuje około 12 hektarów, a jego ulice ocieniają wysokie cyprysy i wyznaczają je budynki memorialne. Jego mauzolea zachowują dzieła anonimowych twórców obok dzieł uznanych architektów i rzeźbiarzy, dzięki czemu miejsce to jawi się zarówno jako cmentarz, jak i plenerowy zapis zmieniającego się gustu artystycznego. Spoczywa tu wiele wybitnych postaci portugalskich, w tym przywódcy polityczni, pisarze, malarze i muzycy.

Fernando Pessoa został tu pochowany, zanim jego szczątki przeniesiono do klasztoru Jerónimos; Amália Rodrigues i Aquilino Ribeiro również spędzili tu czas, zanim dokonano ich ponownego pochówku w Panteonie Narodowym. Mauzoleum Palmela robi szczególne wrażenie: jego rozmiary są porównywalne z kościołem, a jego wnętrze zawiera rzeźby autorstwa Canovy, Teixeiry Lopesa i Calmelsa. Monument rodzinny mieści szczątki około 200 osób z tej samej rodziny, z wyjątkiem dwóch księży.