Basilica di Santa Chiara, Neapol

Santa Chiara jest bazyliką w obrębie większego kompleksu religijnego, obejmującego klasztor, królewskie grobowce i muzeum archeologiczne. Jej gotycki charakter uwidacznia się w długim, oszczędnym wnętrzu, podczas gdy niezwykły plan budowli włącza boczne kaplice w główną prostokątną bryłę i nie przewiduje apsydy. Gagliardo Primario jest wskazywany jako jej architekt.

Budowę prowadzono w latach od 1313 do 1340, za panowania królowej Sancha z Majorca i króla Roberta z Naples, który został tu pochowany. Bazylika rozciąga się na około 111 metrów wewnątrz swoich murów, z nawą o długości około 82 metrów i murami o wysokości około 48 metrów. Po każdej stronie znajduje się dziewięć kaplic, podtrzymujących galerie pod wysokimi oknami lancetowymi.

Za ołtarzem głównym grobowiec króla Roberta został wyrzeźbiony przez Pacio i Giovanniego Bertiniego w 1343 roku. Kościół doznał poważnych zniszczeń w wyniku pożaru po bombardowaniu w 1943 roku, a restaurację ukończono w 1953 roku. Spójrz w stronę ośmiobocznych kolumn krużganka i żywej dekoracji majolikowej: Domenico Antonio Vaccaro wprowadził tę charakterystyczną dekorację w 1742 roku. Fasada wychodzi na Via Benedetto Croce, po przekątnej naprzeciwko Gesù Nuovo, dzięki czemu bazylikę łatwo rozpoznać z placu.