Basilica di San Giorgio Maggiore, Wenecja

San Giorgio Maggiore to benedyktyńska bazylika autorstwa Andrea Palladia, zbudowana na wyspie noszącej tę samą nazwę. Jej jasna marmurowa fasada wznosi się nad laguną, nadając temu kościołowi obecność zarazem monumentalną i niezwykle klarowną. Palladio zaprojektował budowlę w klasycznym stylu renesansowym, a jej budowa trwała od 1566 do 1610 roku.

Szeroka fasada rozwiązuje trudny problem architektoniczny: wprowadza formę starożytnej świątyni do kościoła, którego nawa jest wyższa niż nawy boczne. Palladio odpowiada na to nakładającymi się frontonami świątynnymi, połączonymi za pomocą kolumn i pilastrów. Obok centralnego wejścia rzeźbione postacie Saint George’a i Saint Stephena wskazują wezwanie kościoła.

Wewnątrz długa nawa przechodzi pod kopułą w plan na krzyżu, tworząc przestronną kompozycję jasnych powierzchni i masywnych podpór. Ostatnia Wieczerza Tintoretta i Żydzi na pustyni wiszą obok prezbiterium, a jego Złożenie do grobu Chrystusa przechowywane jest w Kaplicy Zmarłych. Benedyktyńska wspólnota klasztoru zachowała kontrolę nad kaplicami, dlatego ich dekoracja pozostawała pod kierownictwem zakonnym, zamiast stać się prywatnym przedsięwzięciem poszczególnych rodzin. Historia kościoła sięga wcześniejszej fundacji: około 790 roku na wyspie stał kościół, a benedyktyni otrzymali wyspę w 982 roku.