Basilica di San Domenico Maggiore, Neapol

San Domenico Maggiore to kościół i klasztor należące do zakonu dominikanów, otwierające się na plac noszący tę samą nazwę w historycznym centrum Neapolu. Jego charakter jest gotycki, a jego historia sięga wcześniejszego kościoła znajdującego się w tym miejscu, San Michele Arcangelo a Morfisa, pochodzącego z dziesiątego wieku. Spójrz na wejście i wyobraź sobie przebudowę rozpoczętą za panowania Karola II Andegaweńskiego: prace trwały od 1283 do 1324 roku, tworząc budowlę kojarzoną z gotykiem andegaweńskim.

Późniejsze zmiany dodały barokowe dekoracje, zanim dziewiętnastowieczna restauracja przywróciła budowli wygląd zbliżony do jej wcześniejszej gotyckiej formy. Przylegający klasztor ma niezwykłą historię intelektualną. Mieścił pierwszy Uniwersytet Neapolitański, a Tomasz z Akwinu nauczał tu teologii w 1272 roku.

Według miejscowej tradycji zakrystianin widział, jak Akwinata unosił się nad ziemią podczas modlitwy przed wizerunkiem ukrzyżowanego Chrystusa w 1273 roku. Wewnątrz kaplica Brancaccio zawiera freski Pietra Cavalliniego, namalowane w 1309 roku. W zakrystii zachowało się czterdzieści pięć grobowców związanych z aragońską rodziną królewską, w tym grobowiec króla Ferdynanda I. Komnata Skarbca, utworzona w 1690 roku, przechowuje przedmioty królewskie, relikwie dominikańskie, stroje ceremonialne i haftowane tkaniny. To kościół, w którym architektura, nauka i pamięć dynastyczna pozostają ściśle ze sobą związane.