Pomnik Poległych Stoczniowców 1970, Gdańsk
Zaktualizowano:
Posłuchaj, jak zaczyna się ta historia
0:00 / 0:45
Te ogromne krzyże z zawieszonymi kotwicami tworzą Pomnik Poległych Stoczniowców 1970, obok Bramy Numer Dwa Stoczni Gdańskiej. Każda z trzech konstrukcji sięga czterdziestu dwóch metrów i dźwiga kotwicę o masie około dwóch ton. U podstawy panele reliefowe włączają życie stoczni w projekt pomnika.
Pomnik upamiętnia co najmniej czterdzieści dwie osoby, które zginęły podczas zamieszek w grudniu tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego roku w nadmorskich miastach Polski. W pobliżu znajdowało się miejsce, w którym zabito Kazimierza Stojeckiego, Jerzego Matelskiego, Andrzeja Perzyńskiego i Stefana Mosiewicza. Henryk Lenarciak zaproponował ten pomnik w następnym roku, ale jego budowa stała się możliwa dopiero po porozumieniach sierpniowych.
Strajkujący i mieszkańcy okolic Gdańska przekazywali fundusze, podczas gdy urzędnicy próbowali opóźnić realizację projektu i zmienić to, kogo miał upamiętniać. Uroczyste odsłonięcie nastąpiło szesnastego grudnia tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego roku, dokładnie dziesięć lat po zabójstwach. Jego powstanie było następstwem Porozumienia Gdańskiego, a pomnik stał się najwcześniejszym pomnikiem osób prześladowanych przez rządy komunistyczne, wzniesionym w państwie komunistycznym. Skala i przemysłowe materiały sprawiają, że żałoba wydaje się nierozerwalnie związana z samą stocznią.
