Pantheon, Rzym

Znajdujący się przed tobą Panteon był pierwotnie starożytną rzymską świątynią i od początku siódmego wieku służy jako katolicka Bazylika Świętej Maryi i Męczenników. Przy wejściu portyk skupia pod swoim frontonem masywne granitowe kolumny korynckie: osiem stoi w poprzek frontu, a kolejne rzędy znajdują się za nimi. Za tym uroczystym progiem budowla otwiera się na okrągłą rotundę pod kasetonową betonową kopułą.

Jej oculus, okrągły otwór w koronie, wpuszcza światło dzienne bezpośrednio do wnętrza. Agrippa zlecił budowę wcześniejszego sanktuarium w tym miejscu za panowania Augustus, lecz pożary je zniszczyły; Hadrian ukończył budowlę, którą widzisz, około roku sto dwudziestego szóstego. Celowo zachował wcześniejszą inskrypcję dedykacyjną Agrippy, wiążąc odbudowany pomnik z jego poprzednikiem.

Kopuła pozostaje największą na Ziemi kopułą z betonu niezbrojonego, mimo niemal dwóch tysiącleci działania pogody i użytkowania. Jej średnica wewnętrzna oraz wysokość od posadzki do oculusa wynoszą po czterdzieści trzy metry, dzięki czemu pomieszczenie sprawia wrażenie idealnej kuli wyobrażonej w kamieniu i betonie. Kiedy w roku sześćset dziewiątym budowla stała się kościołem, ta ciągła funkcja religijna pomogła zachować ją znacznie pełniej niż wiele rzymskich zabytków. Panteon nie jest reliktem odgrodzonym od miasta; jest starożytną budowlą, która wciąż żyje dzięki swojemu przeznaczeniu.