Pałac Lubomirskich, Kraków
Zaktualizowano:
Posłuchaj, jak zaczyna się ta historia
0:00 / 0:45
Pałac Lubomirskich to zabytkowy pałac pod numerem piętnaście przy ulicy Świętego Jana, na krakowskim Starym Mieście. Powstał w XVIII wieku z trzech kamienic, które zostały połączone i przebudowane w XVII wieku. Przy wejściu zwróć uwagę na barokowy portal z herbem Szreniawa rodziny Lubomirskich; brama zachowała również XVIII-wieczne metalowe elementy i kołatkę.
Pałac uzyskał wygląd, który widzisz dzisiaj, w tysiąc osiemset siedemdziesiątym trzecim i tysiąc osiemset siedemdziesiątym czwartym roku. Księżna Lubomirska zatrudniła krakowskiego architekta Maksymiliana Nitscha, aby powiększył wcześniejszą rezydencję Czartoryskich, połączył budynki, dodał drugie piętro i stworzył neobarokową fasadę — ozdobny, dziewiętnastowieczny powrót do barokowego przepychu. Rodzina Lubomirskich była jej właścicielem od późniejszego XIX wieku i wypełniła swoją rezydencję cennymi obrazami i meblami.
Niegdyś był to tętniący życiem adres krakowskiego towarzystwa. W tysiąc osiemset pięćdziesiątym ósmym roku odbyła się tu wystawa zabytków starożytności i dzieł sztuki. Wewnątrz reprezentacyjna hala powozowa nadal ma barokową sztukaterię, a reprezentacyjne pomieszczenia pierwszego piętra zachowały znaczną część dawnego blasku. Po drugiej wojnie światowej Instytut Francuski zajmował pałac od tysiąc dziewięćset czterdziestego szóstego roku przez pięćdziesiąt trzy lata.
