Muzeum Narodowe w Krakowie, Kraków

Budynek przed Państwem to Gmach Główny Muzeum Narodowego w Krakowie, największego muzeum w Polsce. Instytucja powstaje, gdy rada miejska Krakowa tworzy ją siódmego października 1879, początkowo przydzielając jej pomieszczenia na górnym piętrze renesansowych Sukiennic na Rynku Głównym. Ta zaprojektowana specjalnie na ten cel siedziba ma długie, przerwane narodziny: budowa rozpoczyna się w 1934, zostaje wstrzymana podczas II wojny światowej, a ostatecznie dobiega końca w 1992.

Wewnątrz znajduje się kolekcja około 780,000 obiektów, obejmująca okres od archeologii klasycznej po sztukę współczesną, z malarstwem polskim w swoim centrum. Galeria polskiej sztuki XX wieku w Gmachu Głównym łączy malarstwo i rzeźbę od końca XIX wieku, w tym ważne dzieła Stanisława Wyspiańskiego oraz artystów okresu międzywojennego, powojennego i współczesnego. Historia muzeum nosi także ranę po niemieckiej okupacji, kiedy jego zbiory zostają zrabowane.

Polska odzyskuje po wojnie wiele dzieł, ale ponad tysiąc obiektów pozostaje nieobecnych. Wśród nich znajduje się szesnastowieczny obraz Pietera Bruegla Starszego „Walka karnawału z postem”, podarowany w 1937 i zabrany podczas inwazji w 1939. To, co Państwo tutaj widzą, nie jest więc tylko jednym budynkiem muzealnym, lecz centralnym domem kolekcji rozproszonej po Krakowie.