Kościół pw. Świętych Jakuba i Krzysztofa, Wrocław
Zaktualizowano:
Posłuchaj, jak zaczyna się ta historia
0:00 / 0:45
Kościół Świętych Jakuba i Krzysztofa jest rzymskokatolickim kościołem parafialnym Psiego Pola, częściowo poświęconym świętemu Krzysztofowi. Jego historia sięga 1206 roku, kiedy kościół w tym miejscu po raz pierwszy pojawia się w źródłach. Budynek został zniszczony w 1442 roku podczas wojen husyckich, po splądrowaniu Psiego Pola, a wkrótce potem wzniesiono nowy.
Części późniejszej średniowiecznej nawy zachowały się do dziś w obecnej strukturze budowli. Kościół przetrwał niezwykłą sekwencję katastrof. W 1759 roku pożar strawił go wraz z wieżą; dwadzieścia lat później piorun poważnie go uszkodził; następnie w 1892 roku zawaliło się jego piętnastowieczne prezbiterium.
W 1893 roku nastąpiła większa rozbudowa w kierunku wschodnim, zaprojektowana przez Joseph Ebersa w stylu neogotyckim, będącym dziewiętnastowiecznym powrotem do średniowiecznych form gotyckich. W lutym 1945 roku, podczas oblężenia Wrocławia, wojska niemieckie wysadziły kościół w powietrze. Ruiny uprzątnięto w latach 1947–1950, a kościół odbudowano w 1958 i 1959 roku.
Zwróć uwagę na przypory wzmacniające zewnętrzne ściany. Wewnątrz historia przetrwania staje się namacalna: zachowały się piętnastowieczna Madonna z Dzieciątkiem, kamienne sakramentarium i chrzcielnica. Nowszy ołtarz, konsekrowany w 1981 roku, zawiera relikwie świętego Josaphata Kuntsevych i świętego Charlesa Lwangi.
