Kościół pw. Świętej Trójcy, Wrocław
Zaktualizowano:
Posłuchaj, jak zaczyna się ta historia
0:00 / 0:45
Kościół Świętej Trójcy jest kościołem klasztornym bonifratrów przy ulicy Traugutta, poświęconym Trójcy Świętej. Jego historia zaczyna się od opieki nad chorymi: trzech bonifratrów przybyło do Wrocławia w 1711 roku, a w następnym roku zaczęli opiekować się pacjentami. Darowizna gruntu na skrzyżowaniu dzisiejszych ulic Traugutta i Pułaskiego umożliwiła budowę ich klasztoru, szpitala i kościoła.
Budowę rozpoczęto w 1714 roku, a Johann Blasius Peintner zmodyfikował projekt kościoła. Wieża otrzymała swoje zwieńczenie w 1722 roku; ukończenie wnętrza zajęło następnie kolejne dwanaście lat. Jest to późnobarokowy kościół ceglany, otynkowany od zewnątrz, z pięciokondygnacyjną wieżą wkomponowaną w jego zachodnią fasadę oraz kaplicami ciągnącymi się po obu stronach nawy.
Najbardziej niezwykły wojenny rozdział jego historii kryje się pod kościołem. Od 1944 roku bracia potajemnie ukrywali w krypcie dziesiątki jeńców wojennych; większość przetrwała do końca wojny. W 1945 roku zniszczeniu uległo jedynie około sześciu procent budynku, chociaż zniszczone zostały jego okna, witraże, część wieży i konfesjonały. W latach 1945–1949 pełnił funkcję tymczasowego kościoła parafialnego dla poważnie uszkodzonego Kościoła Świętego Maurycego, zanim powrócił do swojej trwałej roli kościoła klasztornego.
