Kamienica Pod Złotą Kotwicą, Wrocław

Kamienica Pod Złotą Kotwicą, Dom Pod Złotą Kotwicą, jest najstarszą kamienicą w północnej pierzei Rynku, na odcinku znanym jako Słodki Targ. Jej obecna sześcioosiowa fasada, z trzema lukarnami ponad nią, należy do powojennej odbudowy, która przywróciła kamienicy maniery-styczny charakter — wynalazczy, stylizowany sposób późnego renesansu. Projekt opracował Emil Kaliski.

Ten adres ma wyjątkowo długą pamięć architektoniczną. Pierwszy murowany dom stanął na działce numer 52 między latami 1240. a 1280., jako niewielki budynek o dwóch pomieszczeniach. W połowie czternastego wieku rozbudowano go ku północy, a pomieszczenia na parterze otrzymały sklepienia gwiaździste.

Patrycjuszowska rodzina Uthamannów posiadała go w 1567 i przekształciła w modnym wówczas stylu maniery-stycznym. Kamienica zyskała później barokowy wygląd w 1712, by w 1887 zostać rozebraną i zastąpioną budynkiem wykorzystującym formy francuskiego neorenesansu lub eklektyzmu. Przetrwała walki w 1945, lecz została rozebrana pod koniec lat 1950. i odbudowana. Wewnątrz zachował się jeden niezwykły element: renesansowa kolumna z pierwszej połowy szesnastego wieku.