Chiesa di Santa Maria presso San Satiro, Mediolan
Zaktualizowano:
Posłuchaj, jak zaczyna się ta historia
0:00 / 0:45
Santa Maria presso San Satiro to kościół, którego najbardziej zdumiewającą cechą jest apsyda, która wydaje się głęboka, lecz w rzeczywistości jest namalowaną perspektywą. Przestrzeń za chórem miała tylko 90 cm, ponieważ za budynkiem biegnie Via Falcone, więc Bramante stworzył iluzję, która sprawia, że sanktuarium wydaje się ciągnąć znacznie dalej. To wczesny przykład trompe-l'œil i właśnie ten szczegół nadaje kościołowi jego szczególny charakter.
Budynek należy do włoskiego renesansu i został zbudowany od 1476 do 1482. Bramante i Giovanni Antonio Amadeo są związani z jego projektem; Amadeo stworzył fasadę, podczas gdy Bramante odpowiada za perspektywę w zakrystii. Kościół obejmuje wczesnośredniowieczne sanktuarium poświęcone Satyrusowi, bratu świętego Ambrożego, i od niego bierze swoją nazwę.
Spójrz na malowany chór i podążaj wzrokiem za cofającymi się liniami architektonicznymi: przekształcają one płytką przestrzeń w wyobrażoną kaplicę. Kościół ma również nawę, nawy boczne, sklepienia kolebkowe oraz półsferyczną kopułę nad skrzyżowaniem naw. Jego romańska dzwonnica należy do wcześniejszego budynku, który stał w tym miejscu, podczas gdy baptysterium również pochodzi z XV wieku. Rezultatem jest prawdziwy kościół zbudowany wokół niezwykle przekonującego fragmentu malowanej architektury.
