Centre Georges Pompidou, Paryż

Centre Pompidou jest kompleksem budynków kulturalnych, którego odsłonięta konstrukcja i systemy instalacji sprawiają, że jego zewnętrzna część staje się częścią doświadczenia. Spójrz na rury, przewody wentylacyjne, kable i urządzenia komunikacyjne widocznie poprowadzone w poprzek fasady: to definiujący gest architektoniczny budynku, opracowany w stylu high-tech przez Renzo Piano, Richard Rogers, Gianfranco Franchini i Vincent Alain. Ich projekt wybrano spośród 681 zgłoszeń konkursowych, a ukończony budynek otwarto w 1977 roku.

Wewnątrz tej celowo otwartej maszyny kulturalnej znajduje się Musée National d’Art Moderne, określane jako największe muzeum sztuki nowoczesnej w Europie, a także Bibliothèque publique d’information, ogromna biblioteka publiczna. Projekt został zlecony przez Georges Pompidou, prezydenta Francji w latach 1969–1974, a instytucja nosi jego imię. Jej oficjalne otwarcie odbyło się 31 stycznia 1977, a dokonał go prezydent Valéry Giscard d’Estaing.

Budynek jest obecnie zamknięty z powodu zakrojonej na dużą skalę renowacji, której zakończenie zaplanowano do 2030. Prace obejmują usuwanie azbestu, modernizację techniczną, poprawę dostępności i zwiększenie efektywności energetycznej, przy jednoczesnym zachowaniu tożsamości architektonicznej budynku. Na razie uderzająca zewnętrzna forma pozostaje najczytelniejszym wyrazem projektu, który sprawił, że konstrukcja, maszyny i kultura publiczna stały się widoczne razem.