Baszta Jacek, Gdańsk
Zaktualizowano:
Posłuchaj, jak zaczyna się ta historia
0:00 / 0:45
Baszta Jacek to najwyższa średniowieczna wieża obronna Gdańska, zbudowana około tysiąc czterysta roku w dawnym północno-zachodnim narożniku murów Main Town. Przy trzydziestu sześciu metrach wysokości, łącznie z wiatrowskazem, ceglana budowla sprawia wrażenie mniej punktu obserwacyjnego niż niewielkiej fortecy. Jej mur zmienia grubość od dwóch i pół metra na poziomie gruntu do jednego i dwóch dziesiątych metra wyżej.
Zwróć uwagę na stromy dach namiotowy: dach wieży dodano w tysiąc pięćset pięćdziesiątym szóstym roku, po zakończeniu jej roli obronnej. Pod okapem ceglane łuki oparte na kamiennych wspornikach skrywają machikuły, wąski wysunięty ganek biegnący wokół wieży. Otwory w jego podłodze pozwalały obrońcom razić napastników zgromadzonych u podstawy.
Sklepiona piwnica pod wieżą służyła do przechowywania żywności dla załogi. W tysiąc dziewięćset czterdziestym piątym roku dach i górne partie murów zostały uszkodzone, a wnętrze wypalone. Prace ukończone w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym piątym roku przywróciły wygląd zachowany na starszych fotografiach.
Od tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego drugiego roku wnętrze zajmuje pracownia fotograficzna. Nazwę Baszta Jacek nadano po wojnie na cześć świętego Hyacintha Odrowąża, którego działania sprowadziły zakon dominikanów do Gdańska w tysiąc dwieście dwudziestym siódmym roku.
