Strudlhofstiege, Wiedeń
Zaktualizowano:
Posłuchaj, jak zaczyna się ta historia
0:00 / 0:45
Strudlhofstiege to zewnętrzne schody, których architektura i historia literacka są równie niezwykłe. Łączą wyżej i niżej położone odcinki Strudlhofgasse, a ich nazwa pochodzi od Petera Strudela, malarza, który prowadził tu szkołę artystyczną, zanim powstała obecna konstrukcja. Schody zaprojektował Theodor Johann Jaeger z wiedeńskiego miejskiego biura planowania i otwarto je 29 listopada 1910 roku.
Zbudowane z wapienia Mannersdorf, są uznawane za ważne dzieło architektury Jugendstil. Oglądanie zacznij od dolnego odcinka, gdzie zakrzywione biegi schodów odzwierciedlają się po obu stronach pary fontann. Wyrzeźbiona twarz kieruje wodę do mniejszej niecki; przy większej niecce woda wypływa z pyska ryby umieszczonego w niszy wyłożonej otoczakami.
Nad nimi schody i rampy nieustannie zmieniają wygląd konstrukcji, gdy przez nią przechodzisz. Kamienne i metalowe balustrady, a także żelazne kandelabry nadają tej trasie starannie wyreżyserowany charakter. Jej ogrodowy nastrój wynika z obsadzonych roślinami przestrzeni wplecionych między schody i rampy. Schody zyskały sławę daleko poza Wiedniem, gdy Heimito von Doderer wykorzystał je jako miejsce akcji i tytuł swojej powieści z 1951 roku, Die Strudlhofstiege oder Melzer und die Tiefe der Jahre.
